O Rasie

Historia

Akita inu jest rasą psów pierwotnych, która pochodzi z Japonii z prefektury Akita (jap. 秋田犬 – akita inu – pies z Akity). Pierwotnie służyła do polowań na grubą zwierzynę oraz do walk psów, organizowanych przez znużonych wojną samurajów.

0

Akity w trakcie prezentacji dla księcia koronnego Taishō, 1899.

Akita inu była przez pewien okres rasą zarezerwowaną wyłącznie dla klasy samurajów. Psy te stanową stały element licznych mitów i wierzeń japońskich. Do dziś nowożeńców obdarowuje się figurką akity – bądź nawet prawdziwym szczeniakiem – jako talizmanem mającym zapewnić ich przyszłe szczęście oraz sprawować pieczę nad dziećmi.

Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało rasę akita inu za dziedzictwo kulturowe Japonii i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów. Podczas drugiej wojny światowej wybito prawie wszystkie akity, głównie dla ich futer na mundury żołnierzy. Jedynie zdecydowane działania na rzecz zachowania kultury Japonii pozwoliły odzyskać niemal utraconą rasę.

Dziś akity pełnią funkcję psów obronnych oraz towarzyszów; nie podlegają próbom pracy.

Zachowanie i charakter

Akita jest bardzo niezależnym i dumnym psem. Jeżeli brakuje Wam w psach kociej niezależności, to akita jest tym, czego szukacie. Zwierzak ten będzie raczej Waszym partnerem aniżeli wiernym sługą. Trzeba sobie zasłużyć na jego zaufanie – co może być zarówno plusem, jak i minusem – jednak zaskarbienie sobie szacunku akity jest osiągnięciem niezwykle satysfakcjonującym dla każdego właściciela, a idące za nim oddanie w pełni odzwierciedla określenie „najlepszego przyjaciela człowieka”.

Wzorzec.jpg

Prawidłowy przebieg ruchu u akity.

Akity poleca się ludziom, którzy mieli już wcześniej psa, każde braki w doświadczeniu można wszelako nadrobić zaangażowaniem i miłością do pupila!

Akity nie przepadają za innymi zwierzętami i są nieufne wobec obcych; warto od małego jeździć ze swoją Akitą do psich parków albo organizować spotkania z przyjaciółmi, zwłaszcza tymi, którzy także mają psy. To naprawdę działa i za sprawą takich zabiegów nasze akity są łagodniejsze niż opisują to książki. Z akitą nie trzeba być skazanym na samotność!

Akita inu to doskonały i zarazem cichy stróż; szczeka tylko, gdy rzeczywiście to konieczne. Rasa ta wyróżnia się szczególnym wyczuciem zagrożenia – doskonale potrafi zrozumieć oraz ocenić sytuację i odpowiednio zareagować. Z akitą u swego boku możecie bez cienia wątpliwości poczuć się bezpiecznie.

Zdrowie i pielęgnacja

Pielęgnacja akity jest łatwa. Przedstawiciele tej rasy zmieniają sierść dwa razy do roku; warto wtedy wyjść na długi spacer do lasu bądź na łąki i wyczesać co się da. Kilka takich wypadów i nasz czworonóg wnet będzie pozbawiony tony wełny.

Futro akit ma tendencję do samooczyszczania się – nawet kiedy pies wpadnie w błoto, to po paru godzinach odpada i nie pozostawia na sierści ani śladu.

Uwagi jedynie wymagają uszy, które warto od czasu do czasu wyczyścić. Są do tego specjalne preparaty; my stosujemy chusteczki dla niemowląt, a nasze akity bardzo lubią tę formę spędzania z nami czasu. ♥

Czy akita inu jest rasą agresywną?

„Jak dbosz, tak mosz!”

Nie jest. Może opinia ta wynikła z zachodnich statystyk, gdzie Amerykanie, mówiąc „akita”, myślą „akita amerykańska”, która ma dużo więcej krwi psów do walk; akita japońska wiele traci na tej opinii. Wasza akita nigdy nie będzie agresywna, jeżeli sami do tego nie doprowadzicie.

Każdy pies może stać się zdziczały, jeżeli zamknie się go w klatce i odizoluje od ludzi. Każdy pies, którego nerwowo szarpie się za smycz na widok innego zwierzaka, uzna, że to tenże jest zagrożeniem i przyczyną stresu. Pozwólcie swoim akitom od najmłodszego wieku bawić się z innymi zwierzętami; nie zamykajcie swojego czworonoga, gdy przychodzą goście. Niech Wasz zwierzak socjalizuje się ile tylko można, a Wasze życie będzie wiele łatwiejsze.

Wasz pies może też być czupurny, jeżeli został „wychowany” w hodowlach-fabrykach, gdzie rzadko miał kontakt z człowiekiem. Taki szczeniak nie potrafi odpowiednio reagować na stres, ponieważ od małego nie był przyzwyczajany do kontaktu z ludźmi ani nie miał styczności z bodźcami potrzebnymi do rozwoju każdego malucha. Pies niewystarczająco kochany staje się bojaźliwy i zestresowany, co prowadzi do nieufności lub nawet agresji.